vrijdag 28 april 2017

Buitenwereldse paringsdriften - Thewa #22.

Haar scharlakenrode kuif stond fier overeind, ten teken van haar voortplantingsdrift. Tevens een signaal naar andere vrouwtjes om een eind uit haar buurt te blijven. De rivaliteit tussen ‘de dames’ tijdens het paringsseizoen was hoog. Zo hoog, dat ook niet-geslachtsrijpe vrouwtjes werden aangevallen, door de rijpere, als ze te dichtbij kwamen. De geelgroene schubben van haar ranke lichaam glommen in het schijnsel van de verre blauwe zon waar haar planeet in een decennialange, elliptische baan omheen cirkelde. Met haar vier ogen speurde ze de schemerige omgeving af op zoek naar een plek om het dichte bladerdek in te kunnen duiken om daarna, op de vaste grond kilometers onder haar, het paringsritueel voort te kunnen zetten. Het mannetje dat zij voor de gelegenheid gevangen had, hield zich schuil in de huidplooi onder haar kin. Het eeuwige surplus aan vrouwtjes op deze broeierige planeet had ontelbare generaties geleden al voor de vorming van de opbergzak gezorgd. Ze kon het mannetje tenslotte niet de hele tijd in één van haar zes klauwen houden. Dat was veel te gevaarlijk. Al haar klauwen had ze namelijk nodig om zich vast te kunnen grijpen aan de dunne twijgjes van het gebladerte. Als zij zich niet goed vasthield, kon een onverwachts forse windvlaag haar zomaar de atmosfeer in blazen. Gegeven de lage zwaartekracht duurde het soms dagen voor ze weer ver genoeg naar beneden was gedwarreld om zich aan een takje vast te kunnen grijpen. Alleen aan het einde van de maandenlange jacht op een mannetje had ze heel even één klauw vrijgemaakt om hem te vangen en snel in de veilige beschutting van haar eigen lichaam op te bergen.

Ze vond een geschikte opening in het bladerdek en kroop erdoor, het nòg duistere deel van haar leefwereld in. Nu was het zaak om langs een van de kilometerslange luchtwortels het grondniveau op te zoeken. Klauw voor klauw werkte zij zich naar beneden. Een reis die vele tientallen aardse uren in beslag zou nemen. Gaandeweg haar afdaling werd haar cloaca-achtige geslachtsopening ontvankelijker voor het mannetje, dat op zijn beurt door zijn krappe leefruimte steeds stijver en strammer werd tot hij uiteindelijke een haast catatonische staat bereikte. Schrille schreeuwklanken, die vanuit de diepte tussen de kale boomstammen weerklonken, kondigden de geslaagde paringen van haar soortgenoten aan en stimuleerden haar om sneller af te dalen.

Aangekomen in de bijna permanente duisternis op grondniveau ging ze op zoek naar een wortelkluwen waarin zij zich èn goed vast kon houden èn voldoende steun vond om twee klauwen vrij te hebben. Fladderende leefvormen, hunkerend naar voedingsstoffen, zagen hun kans schoon en vielen het vrouwtje onophoudelijk aan. Maar haar wil om een nieuwe generatie voort te brengen bleek onverzettelijk. Na enige tijd vond ze een holle wortelkluwen en nestelde zich er zo in dat ze niet weg kon zweven, of waaien, en toch twee klauwen over had om het mannetje voorzichtig uit de huidplooi te halen. Het stijve gedrochtje, waar behalve een paars kopje niets oogstrelends aan te ontdekken was, moest nu in gereedheid worden gebracht voor het hoogtepunt van het paringsritueel. Daartoe moest het arme ding eerst tot bloedens toe door het vrouwtje met haar ruwe behaarde tong afgelikt worden. De ondragelijke pijn die dat veroorzaakte…

Met een schok ontwaak ik uit mijn halve nachtmerrie en kijk poezebeest recht in de ogen. Zij kijkt mij terug met een blik van: nu je toch wakker bent… ik zou wel wat brokjes lusten.
Geërgerd, maar ook opgelucht dat mijn enge droom voorbij is, sta ik op. Voortaan voor het slapen gaan toch maar geen uren achter elkaar Discovery Channel kijken, beloof ik mijzelf.



© Thislexy, 2017.

woensdag 1 maart 2017

Mijn inzending voor de schrijfwedstrijd 'de Buren'.

Het Spel Gespeeld

“Jij mag straks op deze stoel gaan zitten,” zegt Marcel opgewekt, “maar eerst spelen we een ander spel.”
Marjon glimlacht, terwijl haar maag een beetje samenkrimpt. Dat komt door het woordje ‘mag’. Marcel zegt wel ‘mag’ maar bedoelt heel duidelijk ‘moet’. Die wetenschap verhoogt de spanning in haar lijf. Marcel pakt haar bij de hand en leidt haar naar het midden van de woonkamer.
Slechts gehuld in een zwarte latex tanga -met dito bh- gaat Marjon onder een spreidstang staan die aan het plafond hangt. Om haar polsen en enkels draagt zij zwarte lederen boeien. Haar zwarte high-heels completeren haar sexy outfit.
Marcel haakt de ringen van beide polsboeien aan musketonhaken aan de uiteinden van de spreidstang. Met haar armen gespreid boven haar hoofd staat Marjon nu weerloos voor hem.
Die weerloosheid windt haar op. Marcel weet dat en ziet dat aan haar bh-cups die door twee stijve tepels naar voren worden gedrukt. Een zucht van berusting ontsnapt aan haar lippen, direct gevolgd door een snelle ademteug als Marcel onverwachts met zijn vlakke hand een klap op haar bil geeft. Dan grijpt hij haar gouden haren en trekt haar hoofd met een ruk naar achteren.
“Van wie ben jij vandaag, sletje?”
“Van u, Mijnheer,” klinkt het hees uit Marjons mond, “helemaal van u.”
En weer klinkt er zo’n snelle ademteug, als Marcel een klap geeft op Marjons andere bil.
“Zo, nou sta je weer in balans,” hoort zij hem lachend zeggen. Zij lacht met hem mee wetend dat dit de opmaak is voor veel heftiger werk.

Het geluid van korte pieptoontjes vult kort de kamer, als Marcel een kookwekker instelt.
“Vorige keer vijfendertig minuten, dus nu veertig,” geeft hij te kennen.
De komende veertig minuten zal hij Marjons billen verwennen met slagen van een hele serie verschillende zwepen. Net zoals Christian Grey dat bij Anastasia Steele in de film deed. Zodra de kookwekker loopt is de cadans van zweepslagen die op Marjons huid neerkomen het voornaamste geluid dat in de huiskamer hoorbaar is. Regelmatig onderbreekt Marcel de slagen om de huid van Marjon te strelen, haar te prijzen of een adempauze te gunnen. Ook is dat vaak het moment waarop de gebruikte zweep wordt omgeruild voor een met een straffere impact. Haar ademhaling wordt gaandeweg regelmatiger, slechts kort verstoord als Marcel onverwachts een hardere slag uitdeelt.
Haar gedachten verdwijnen uit haar hoofd, tot alleen de bevrijdende pijn en het ritme van de slagen overblijven.

De tijd lijkt te zijn voorbij gevlogen als hinderlijk piepjes van de kookwekker aangeven dat veertig minuten voorbij zijn. Beiden zijn trots op Marjons groeiende incasseringsvermogen. Nadat zij is losgemaakt wordt dat met een lange, innige zoen en nog meer prijzende woorden gevierd. Hierna is het tijd voor Marcels tweede snode plan van die dag.
"Kom nu maar eens even op de stoel zitten,” gebiedt hij haar vriendelijk doch resoluut, “met je borsten naar de rugleuning. Dan mag je even bijkomen van de zwepensessie.”
Marjon wil dat maar al te graag want haar benen trillen nu de adrenaline haar lichaam begint te verlaten. Met een paar touwen zet Marcel zijn geliefde vast aan de stoel. Nog geen tien minuten later kan zij werkelijk geen kant meer op en geeft Marjon zich over aan de verplichte periode van rust.
“Mooi zo. Kom jij maar even bij, dan knap ik even uiltje op de bank. Tot over een half uurtje, lieve schat.”

Terwijl Marcel uitrust en Marjon haast onbeweeglijk aan de stoel vastgebonden zit, besluiten haar ouders het stel onverwachts te bezoeken. Gelukkig hebben ze een sleutel van de voordeur, dus aanbellen hoeft niet…

© Thislexy, 2017.

vrijdag 20 januari 2017

EWA bijeenkomst januari 2017 --- Overlopen

In het kader van de EWA bijeenkomst werd ons gevraagd een zoetsappig erotisch verhaal te schrijven. In mijn bescheiden optiek is dat niet een genre dat mij erg ligt. Het erotische... 'alla', maar het zoetsappige beduidend minder. Ziehier mijn poging. Het verhaal is enigszins op een gebeurtenis in mijn vriendenkring gebaseerd. Een vriendin, die terminaal ziek is, werd vlak voor Kerst nota bene door haar vriend verrast met de mededeling dat hij hun relatie niet wenste voort te zetten. De dag ervoor had hij haar nog gouden bergen beloofd. Ik kan er met mijn beperkte intelligentie en ongetwijfeld bekrompen geest niet bij dat iemand zoiets flikt. Ik vond het een vorm van overlopen.

Overlopen

Een sluipschutter heeft Bart in zijn rug weten te raken. Verlamd vanaf zijn middel is de VN-militair naar Nederland terugvlogen om geopereerd te worden. De artsen kunnen echter niets meer voor hem betekenen, hij zal voor de rest van zijn leven grotendeels verlamd blijven. Zijn vriendin, Enitah,
is bijna niet van zijn zijde geweken sinds hij bij het militaire revalidatiecentrum is binnengebracht.
De verpleegkundigen moeten haar ’s avonds na het avondmaal echt wegsturen, anders zou ze ook de nacht nog naast haar mannetje doorbrengen. Enkele weken na zijn verwondingen opgelopen te hebben wordt het Bart duidelijk dat zijn beste vriend ook permanent dienstweigert.
“Hij doet het niet meer, schatje. Nooit meer.”
Met een brok ik mijn keel vertel ik mijn meisje indirect dat we nooit meer zullen neuken.
“De zenuwbanen die voor een stijve moeten zorgen zijn door de kogel doorsneden.”
“Zeg dat nou niet, Bart. Je weet maar nooit. Misschien is het gewoon allemaal stress.”
Ik snap dat ze me niet neerslachtiger wil maken dan ik al ben, maar er zit echt geen gevoel meer in.
“Ik kan erin knijpen tot mijn vingers zeer doen, maar mijn pik voelt er geen moer van,” vul ik aan.
“Misschien weet ik er wat op,” zegt Enitah opgewekt en loopt bij mijn bed vandaan de zaal uit.
Even later komt ze terug met Roy aan haar zijde. Roy, een beer van een vent met zo’n donkere huidskleur dat het wit van zijn ziekenhuisuniform er oogverblindend bij afsteekt, is een van de verplegers.
“Dus jullie willen even samenzijn? Gaan we regelen, man,” bromt hij met zijn zware stem.
Ik weet van niks, maar snap nu dat wat Enitah geregeld heeft. Hij haalt mijn bed van de rem en rijdt mij, met Enitah in onze kielzog, naar een kamertje verderop in de gang waar we even ongestoord samen kunnen zijn. Zodra ik met bed en al op mijn plek sta laat Roy ons alleen. Enitah volgt hem even de gang op maar komt niet veel later weer binnen.
“Ik heb even zeker gesteld dat hij het eerste uur niet komt controleren of alles wel goed gaat met jou. En kijk, we kunnen de deur vanbinnen op slot doen.”
Met de mooiste lach op haar gezicht draait ze een knop in de deur om die ons volledige privacy zal geven. Ik brand van verlangen om haar in mijn armen te nemen en uitgebreid te zoenen, maar mijn gedul
d wordt eerst nog op de proef gesteld. En hoe!
Terwijl Enitah het liedje van de Pink Panther neuriet begint ze zich uit te kleden. Uit te kleden??
Nee! Te strippen!! Alsof ze het al jaren geoefend en in de praktijk heeft gebracht. Hoewel mijn hartslag voelbaar toeneemt, blijft mijn pik er letterlijk onbewogen onder. Als Enitah even later nog slechts gekleed gaat in een sexy lingeriesetje slaat ze de dekens open en kijkt verwachtingsvol in mijn kruis.
Bedenkelijk kijkt ze mij vervolgens aan en zegt: “Wat is dat voor slangetje dat er uit je vriendje steekt?”
“Oh, dat zal wel het katheter slangetje zijn,” zeg ik zo gewoon mogelijk, “… ik wilde je nog waarschuwen.”
“Klim eens op bed, want ik wil een zoen van je hebben,” zeg ik er achteraan.
Enitah slaat met een frons op haar voorhoofd de dekens weer dicht en klautert op bed.
Voorzichtig komt ze bovenop me liggen, steeds vragend of ze mij geen pijn doet. Ik ontken het. Het is juist heerlijk om haar gewicht op mijn borst te voelen, haar geur in mijn neus te ruiken, haar tong in mijn mond te proeven en haar stem in mijn oor te horen.
Gulzig neem ik alle sensaties in mij op, als een dorstige in de woestijn. Dat denkbeeld krijgt nog meer gestalte als ze haar slipje uitdoet en haar glinsterende kutje vlak voor mijn mond houdt. Ik laaf mij aan haar schedevocht dat druppelsgewijs naar buiten sijpelt. Enitah pakt mijn handen en brengt ze naar haar borsten. Onder de kanten stof van haar bh’tje vinden mijn vingers haar tepels. Ze staan stram als een soldaat tijdens het ochtendappèl. Het is alsof ik de knoppen van een inwendige kraan bedien want hoe meer ik met haar tepels speel des te meer vocht er uit haar kutje stroomt. Zo af en toe lik ik haar clitje even, waarop Enitah korte kreuntjes uit. Mijn handen verplaats ik naar haar billen.
“Kom hier jij,” grom ik terwijl ik haar onderlijf nog dichter tegen mijn gezicht druk. Ik zie nog net hoe ze met twee handen de stang boven het bed vastgrijpt voordat ik mij op haar lekkere kutje concentreer. De eerste schokjes trekken al snel door haar onderlijf als ik afwisselend met het puntje van mijn tong met haar genotsknopje speel en dan weer eens haar schaamlippen in mijn mond zuig en er zachtjes op bijt. Enitah kreunt en steunt van genot. Ik lik, speel, knabbel en geniet. Haar adem-haling wordt gaandeweg sneller tot haar hoogtepunt losbarst. Met een stokkende adem duikelt ze erin. Haar bekken kantelt zo krachtig naar voren dat haar schaambeen mij vol op mijn neus raakt en de tranen in mijn ogen schieten. Het is het allemaal waard om mijn meisje zo lekker klaar te laten komen. Pas als ze uit gehijgd is laat ze de stang weer los en zakt onderuit tot haar bekken ter hoogte van het mijne is. We zoenen en Enitah proeft haar eigen vocht.
“Dat was geil,” verzucht ze, “en doet me verlangen naar meer.”
In stilte genieten we even na van onze vrijpartij in het aparte kamertje, ergens in de gang van een militair revalidatiecentrum. Opeens komt ze overeind en geeft me nog een snelle kus. Dan stapt ze van het bed af. Verliefd kijk ik haar woordeloos aan terwijl ze haar kleding weer aantrekt. Als ze alles aan heeft getrokken steekt ze een wijsvinger in de lucht en zegt: “Momentje lieverd, even iets controleren.”
Joost mag weten wat ze nu weer wil uitspoken, maar ik knik bevestigend terwijl een brede lach mijn gezicht siert. Enitah draait de deur van het slot en gaat de gang op, mij tevreden achterlatend.
Het duurt best lang voor ze terugkomt. Net als ik mij serieus zorgen begin te maken over haar lange afwezigheid gaat de kamerdeur weer open. Enitah steekt haar hoofd om de deur en zegt: “Zeg Bart, ik ben er net achter gekomen dat die van Roy het wèl doet. En hoe zeg! Ik wens je nog een goed herstel. Doei hè!”






zaterdag 14 januari 2017

Waar zijn wij nou helemaal mee bezig? -- Thewa 19.

Ik was nog maar net -noodgedwongen èn tijdelijk- bij mijn schoonouders ingetrokken toen ik op een nacht niet kon slapen van de warmte. Of was het misschien de stress van de inmiddels hoog opgelopen ruzie met vrouwlief? Hoe dan ook, ik besloot uit bed te stappen en op het balkon af te koelen. Het was een voor Nederlandse begrippen erg warme dag geweest. Ik had geen idee of mijn schoonouders al sliepen, dus zocht ik -zonder het licht aan te doen- stilletjes de weg naar het balkon. Eenmaal daar aangekomen genoot ik, slechts gekleed in mijn onderbroek, van de nachtelijke buitentemperatuur. Tevreden met mijn keuze om het balkon te verkiezen boven de warmte van de logeerkamer nam ik plaats op een klapstoeltje en liet mijn ogen door de omgeving dwalen.

Mijn blik kruiste één van de weinige nog verlichte woonkamers in de flat tegenover die van mijn schoonouders. Twee vrouwenfiguren stonden in de kamer. Ik zou toch zweren dat ze beiden òf een bikini aanhadden òf iets van lingerie, meer niet. Onmiddellijk was mijn aandacht getrokken uiteraard. Niet dat ik een voyeur ben, maar vrouwen aanschouwen die schaars gekleed gaan verafschuw ik daarentegen ook bepaald niet. Eigenlijk wilde ik weer naar binnen lopen en de verrekijker van mijn schoonvader uit het ladekastje pakken, maar de kans dat ik een van hen daarbij mogelijk wakker zou maken weerhield mij ervan. Hoewel ik dus, gegeven de afstand tussen beide flatgebouwen, geen superscherp beeld van de vrouwen had, kon ik zien dat de ene iets op de huid van de ander smeerde. Mijn vermoeden was dat de dames rijkelijk van de zon genoten hadden vandaag en nu hun huid aan het verzorgen waren. De ene legde haar gestrekte arm op de schouder van de ander, die vervolgens de arm insmeerde. Het ene lichaamsdeel na het andere volgde. Ook haar borsten mochten van de weldadige aftersun crème proeven, want haar bh’tje werd uitgetrokken, zag ik. Ik stelde mij voor hoe haar tepels hard werden onder de aanraking van haar vriendin. Of zou het haar zus zijn? Geen idee.
Mijn pik maakte het niet uit wat de twee vrouwen voor een relatie hadden, hij steigerde sowieso van al dat visuele genot.
Ik stond op en keek achterom door het spiegelende raam de woonkamer in, maar zag gelukkig geen gestalte van één van beide schoonouders staan. Overtuigd dat de vrouwen aan de overkant helemaal opgingen in wat zij aan het doen waren liet ik de band van mijn onderbroek zakken en nam mijn stijve in mijn hand. Het wond mij toch wel op om de vrouwen stiekem te begluren. Die opwinding werd nog een stapje groter toen ik zag hoe zij elkaar omhelsden en zoenden. Beiden hadden inmiddels geen enkel kledingstuk meer aan hun lijf en ik zag hoe de een de ander achterover op de bank duwde, voor haar op de grond knielde om vervolgens haar hoofd in de schaamstreek van haar partner te begraven.
Ik keek als het ware naar een stomme film, maar dan wel in kleur en behoorlijk pornografisch.
De vrouw die geknield had gezeten liep plots de kamer uit, om even later terug te komen met een doos of koffertje. Ze haalde er twee dildo’s of vibrators uit en hield die achter haar rug. De zittende vrouw wees naar de staande vrouw die vervolgens liet zien op welk van de hulpstukken haar keuze blijkbaar was gevallen. De vrouw op de bank begroef lachend haar gezicht korte tijd in haar handen. Dat ze beiden grote schik hadden was overduidelijk te zien. Met een grijns op mijn gezicht en mijn pik nog steeds in mijn hand keek ik toe hoe het speeltje in de mond van de zittende vrouw werd gestoken en daarna, ongetwijfeld lekker nat van haar speeksel, in haar kutje.
Terwijl die kunstlul in en uit haar kutje werd gehaald trok ik mijzelf af. Dat ik buiten stond, op een balkon op vijfhoog, interesseerde me geen bal. Mijn uitzicht was geil, spannend en opwindend tegelijk. Af en toe dook de vrouw die de speeltjes had gepakt met haar hoofd in het kruis van de zittende vrouw en likte ongetwijfeld even lekker aan diens klitje. Ik kon zelfs zien hoe de extase toenam bij de vrouw op de bank, die op een gegeven moment haar benen optrok en haar handen net onder haar knieën plaatste om zo haar benen te steunen. Het leek erop dat ze ieder moment klaar zou komen en ik wilde samen met haar mijn hoogtepunt bereiken. Toch was ze me voor.
Ze gooide haar hoofd achterover, maakte een holle rug en schokte een tel later met haar hele lichaam. Toen ze uit geschokt was kroop de andere vrouw bij haar op de bank en zoenden ze elkaar lange tijd hartstochtelijk.
Inwendig had ik de pest in dat ik nog niet klaargekomen was. Stilletjes hoopte ik dat de vrouwen van plek zouden wisselen en nu de andere vrouw haar genot mocht halen. Minuten gingen voorbij en mijn pik begon al wat slap te worden toen mijn stille wens in vervulling leek te gaan.
Toen bedacht ik mij dat als ik tòch de verrekijker erbij zou pakken, ik alles beter zou kunnen zien. Daarbij zou ik er gemakkelijker, lekkerder, bij klaar kunnen komen. Ik fatsoeneerde mijn enige kledingstuk en sloop weer naar binnen. Met het hart kloppend in mijn keel vond ik de verrekijker op de plek waar ik hem verwachtte. Toch wel fijn als je een beetje weet waar je schoonouders hun spulletjes bewaren. Opgelucht niemand wakker gemaakt te hebben stond ik even later, gewapend met verrekijker, weer op het balkon. Het beeld was in één woord super! Het was net of ik bij de dames in de kamer stond. Hun vrijpartij was in de tussentijd onverminderd doorgegaan, zag ik. Hierdoor stond mijn pik meteen weer in het gelid. Om het beeld stabiel te houden boog ik iets naar voren tot de ellenboog van mijn linkerarm op de balustrade rustte. Toen kon ik alles nòg beter zien. De verrekijker hield ik in mijn linkerhand, met mijn rechterhand trok ik mij af. Dankzij deze geweldige kijker kon ik zelfs onderscheiden dat een van hen een prachtige tatoeage op haar bovenarm droeg. Mijn mond viel open van verbazing toen ik niet alleen de tatoeage herkende, maar ook het gezicht van mijn vrouw in beeld kreeg.

Er kwam een hartgrondige, luide vloek uit mijn mond! Ik stond mij verdorie af te trekken tijdens het begluren van mijn eigen vrouw die vreemdging met een andere… vrouw! Een paar harde tikken op het raam naast mij haalde mij met een schok terug in de realiteit. Mijn schoonmoeder stond, met de krullers in haar haar, schouderophalend en hoofdschuddend aan de andere kant van het glas en vroeg zich duidelijk af waar ik in hemelsnaam mee bezig was…

© Thislexy, 2017.




maandag 17 oktober 2016

De onderhoudsbeurt -- Thewa #16.

“Scha-at? Schatje? Kom je even boven?” Haar stem klinkt poeslief. Tè poeslief zelfs. Iets klopt er niet. Maar wat? Terwijl ik langzaam de trap oploop neem ik in gedachten nog een keer de gebeurtenissen van vandaag door.

Ik werkte vandaag thuis want de monteur voor de c.v. zou langskomen voor het jaarlijkse onderhoud aan de ketel. Mijn wederhelft was naar het werk, de kinderen naar school en kwamen pas 's middags thuis.
Klokslag halftien ging de voordeurbel. Ik legde mijn werk terzijde en liep naar de voordeur. Mijn mond viel open van verbazing toen ik de deur open had gedaan. Vóór mij stond namelijk een aller aantrekkelijkst vrouwspersoon met een gereedschapskoffer in haar hand.
“Goe-je-morgen!” klonk het, nog voor zij iets kon zeggen, uit mijn eigen mond.
Zo enthousiast begroette ik monteurs maar zelden. Onmiddellijk had ik spijt dat ik er in slobberkleding en ongeschoren bijliep.
“Goedemorgen. Marlies Henegouwen, firma De Blauwe Vlam. Ik kom voor het ketelonderhoud.”
Haar stem, rauw en hees tegelijk, wakkerde een vreemd verlangen bij mij aan. Ik heb wat met vrouwen die een ander stemgeluid hebben dan de doorsnee huisvrouw. Als ze er dan ook nog zó uitzien als Marlies…
“Kom binnen. Je weet de weg naar boven vast wel te vinden?”
In alle woningen in onze wijk hangen de ketels op zolder tenslotte. Met een prachtige glimlach om haar mond knikte zij ter bevestiging. Ik keek haar na toen zij de trap naar de bovenverdieping opliep. In mijn kruis begon zich iets te roeren. Virtueel gaf ik mijzelf een draai om mijn oren, verliet het halletje en ging de woonkamer weer in.
Koffie! Schoot er toen door mijn hoofd. Ze wil vast wel koffie. Met iets lekkers erbij.
Ik kwakte een koffiekussentje in ons koffiepruttelmachientje en keek in de koelkast naar de voorraad vreterijen. Ik kwam niet verder dan twee vergeten Tompoezen van de Hema.
Het zou zo maar eens kunnen dat die hun maximale houdbaarheidsdatum aardig benaderden. Toch waagde ik het erop. Niet veel later stonden er twee geurige kopjes koffie samen met twee gebakschoteltjes -met elk een Tompoes erop- op een dienblad, klaar om door mij naar boven gebracht te worden. Gegeven de vaardigheid van de monteurs van De Blauwe Vlam kon ik het mij niet permitteren om eerst uitgebreid de badkamer te bezoeken en mij toonbaarder te maken. Voor je het wist waren ze namelijk klaar met hun onderhoudswerkzaamheden.
Zodra ik de eerste voet op de zoldervloer zette zag ik dat zij haar uniformjasje erbij uitgetrokken had. Het werk, wat toch vaak mannenwerk is, had haar een mooi gespierd uiterlijk opgeleverd. Opnieuw roerde er zich iets in mijn kruis. Alleen liet het zich deze keer niet met een virtuele handeling temperen.
“Koffie?” vroeg ik haar zo onnozel mogelijk, “Kon het niet laten er wat lekkers bij te doen,” loog ik er meteen achteraan. Toen ik met dat dienblad in mijn handen voor haar stond, steigerde mijn pik al tegen de stof van mijn slobberbroek aan.
“En dat lekkers… zit dat boven of onder het dienblad,” hoorde ik haar zeggen.
Ik kuchte een keer ongemakkelijk en wist me met mijn houding geen raad. Geilen op een mooie vrouw is tot daaraan toe, maar als zij dat merkte… dat was even wat anders. Bovendien wakkerde zij met elk woord dat zij uitsprak de bloedtoevoer naar mijn pik alleen maar nòg meer aan.
Met een verleidelijke lach om haar mond kwam ze eerst voor me staan, vervolgens hurkte zij en verdween deels uit het zicht achter het dienblad. Het volgende moment greep zij mijn pik door de stof van mijn broek heen beet.
Mozes! Die heeft kracht in haar handen, dacht ik bijna hardop. In een oogwenk lag mijn broek op mijn enkels en had ze mijn pik echt in haar handen.
“Hmm, dat is een flinke jongen,” zei ze.
Ik was zo overrompeld dat ik geeneens antwoord gaf. Wat heet; kòn geven. Ze trok mij af zoals geen enkele vrouw dat ooit gedaan heeft. Ik geloof dat ik sterretjes zag. Om niet met dienblad en al om te donderen, sloot ik mijn ogen. Helemaal toen ik voelde dat haar warme mond zich om mijn eikel sloot. Met moeite smoorde ik een kreun achterin mijn keel. Nadat haar mond de lust bij mij nog verder had doen stijgen, stopte ze abrupt en kwam weer overeind. Ik keek haar aan, verbaasd en verheugd tegelijk. Marlies had een dierlijke blik in haar ogen.
“Zet de koffie maar even aan de kant zou ik zeggen, want ik voel dat we eerst wat anders te lessen hebben!” zei ze en nam daarbij het dienblad al uit mijn handen.
Luttele hartslagen later lagen we, zoals ze dat zo mooi noemen, in de Master Bedroom in elkaars armen op bed en zoenden er lustig op los. Het ene na het andere kledingstuk moest wijken. Bij mij was dat zo gepiept; slobberbroek en T-shirt lagen in no time op de grond.
Met name haar uniformbroek, een model tuinbroek, liet zich wat lastiger bedwingen.
Marlies stapte daarom uit bed en voerde een striptease showtje voor mij op. Langzaam trok ze eerst haar uniformbroek uit, toen haar overhemd. Als een volleert danseres streelde ze haar flanken en ging daarna met haar handen door haar haren. Als in een roes keek ik haar aan, totaal vergetend dat ik eigenlijk maar een keurig -dertien in een dozijn- getrouwd mannetje was. Het volgende moment ontdeed zij zich als een ware cancan danseres van haar rode bh’tje, die zij naar mij toegooide. Met mijn ogen volgde ik haar handen die naar haar kruis afdaalden. Links en recht op haar heup haakte zij een vinger achter de smalle reepjes elastiek die voor- en achterkant van haar broekje bij elkaar hielden. Zodra de rode stof van het slipje een paar centimeter gezakt was, sprong haar half-stijve pik tevoorschijn.
Dit was geen originele Marlies, maar een omgebouwde Marco!

Ik weet niet of ik geschreeuwd heb, hetzij van verbazing, hetzij van afschuw. Het moet haast wel. Wat ik zeker weet is dat Marlies heel snel weer naar zolder verdween en even later aangekleed en al de trappen af stormde met de mededeling: “Uw ketel kan er weer een heel jaar tegen hoor!”
Daarna hoorde ik hoe de voordeur dichtsloeg. De rest van de dag heb ik braaf mijn werk gedaan, krampachtig proberend te vergeten wat er zich ‘s morgens had afgespeeld.
De kinderen kwamen thuis en gingen boven op hun kamer huiswerk maken. Even voor zessen kwam moeder de vrouw ook thuis. We gaven elkaar een zoen waarna zij naar onze slaapkamer ging om háár slobberbroek en T-shirt aan te trekken.

Met een ‘er-kan-dus-niks-bijzonders-aan-de-hand-zijn’ houding steek ik tòch voorzichtig mijn hoofd om de hoek van de deur en vraag: “Wat is er, liefje?”
Met een gezicht dat op onweer staat wijst zij op een rood bh’tje dat nog op de gekreukte lakens ligt…

© Thislexy, 2016.



zondag 2 oktober 2016

Inzending Heel Nederland Schrijft schrijfwedstrijd.

Onlangs heb ik meegedaan aan een schrijfwedstrijd georganiseerd door HeelNederlandSchrijft. Mijn inzending staat hier: http://www.heelnederlandschrijft.nl/lezen/uit-de-lucht-gegrepen-4422

Daarnaast heeft men alle inzendingen (bijna 400) voor deze schrijfwedstrijd in een boek gebundeld. Het boek is te koop via de website van HeelNederlandSchrijft.

De opdracht luidde: schrijf een kort verhaal (400 woorden max.) met het thema: Stel je voor dat...

Voor het gemak staat de tekst van mijn inzending hieronder.



Uit de lucht gegrepen.

Stel je voor dat er geen hemel is, het is gemakkelijk als je het probeert.
Geen hel onder ons, boven ons alleen maar lucht…”


Via het in-flight entertainment system, een paar dure woorden voor een ‘hoe-voorkom-ik-verveelde-passagiers-knoppendoosje’, luister ik naar de rustige tonen van John Lennon’s liedje Imagine.
Zo’n dikke tien kilometer onder ons hebben een aantal mensen ruzie. Een fikse ruzie kun je wel zeggen. Ik weet niet of er een hemel is John, maar onder ons lijkt het helaas wèl de hel.
Dat Russische landjepik spelletje neemt hele verkeerde vormen aan.

Stel je voor er zijn geen landen, het niet moeilijk om dat te doen.
Niets om voor te doden of te sterven en ook geen religie.
Stel je voor dat iedereen in vrede met elkaar zou leven…”


Het zou die druktemakers daar beneden wel lekker buitenspel zetten als de wereld er zo uit zou zien. Gek genoeg beginnen die ruzies vaak met de ijdele hoop van één… gek. Toepasselijk hè? Hoe ze het dan voor elkaar krijgen om er zo’n hele meute bij te betrekken is mij altijd weer een raadsel.

Je kunt zeggen dat ik een dromer ben, maar ik ben niet de enige.
Ik hoop dat jij je ooit bij ons zult voegen en de wereld één zal worden…”


Ik voeg me maar al te graag bij jou en dat clubje dromers, maar aan mij alleen heb je niet veel. Ik ben al passivist in hart en nieren. Je moet eens kijken of je die gasten daar op de grond over kunt halen.

Stel je voor, géén bezittingen, ik vraag me af of je dat kunt.
Geen reden tot hebzucht of honger, een broederschap van de mensheid.
Stel je voor dat alle mensen de hele wereld delen…”


Je hebt gelijk man, nooit meer landjepik als we de wereld met z’n allen delen.

Je kunt zeggen dat ik een dromer ben…

Met een klap wordt het liedje afgekapt. Samen met bijna driehonderd andere vredelievende mensen tuimel ik richting aarde. Binnen luttele seconden wordt het door de ijzige kou en een gebrek aan zuurstof zwart voor mijn ogen. Die duisternis gaat een paar minuten later over in een helder verlichte tunnel. Aan het eind van die tunnel word ik opgewacht. Barst! Het is John in eigen persoon.
“Hé John, jij hier?!”




donderdag 22 september 2016

Ochtendgloren -- EWA bijeenkomst 1 oktober 2016

Ik word wakker, terwijl ik dat nog helemaal niet wil. De nacht is veel te kort geweest. Buiten zijn de vogels veel te luid al aan het fluiten. Ik verwens die vliegende verenpakhuizen, want ik wil slapen! Knorrig draai ik me om, waarbij ik merk dat ik ook nog eens een odol heb. Zo'n ontzettende dikke ochtend lul, ja. Zodra ik op mijn andere zij lig, kijk ik naar de rug van mijn lief. Zij ligt op dezelfde zij als ik. Als ik een beetje opschuif kunnen we lepeltje-lepeltje liggen. Ik til haar dekbed op en kijk naar haar naakte lichaam. Even blijft mijn blik op haar prachtige billen rusten. De odol steigert nog maar eens een keer.
Meteen is het gevoel daar! Ik wil met haar vrijen!
Waarom? Geen idee, ik wil het gewoon. Het stukje fatsoen in mijn hoofd zegt dat ik het niet kan maken om haar daarvoor wakker te maken. Het deel van mijn hersenen dat de regie over de odol voert denkt daar gek genoeg héél anders over.
Voor ik het weet fluister ik namelijk in haar oor: “Schat? Schatje? Ben je wakker?”
Het schatje knort en bromt wat, maar toont verder weinig tekenen van een actieve bewustzijnsfase.
“Schat! Word eens wakker!” zeg ik nu beduidend luider.
“Hè...wat?” stamelt zij met een schorre stem.
“Hé liefje. Ik wil even. Kom eens tegen me aan liggen.”
“Hè...nu al? Maar het is nog zo vroeg. Véél te vroeg,” moppert ze.
Het stuk fatsoen in mijn hoofd waarschuwt zangerig: “Nou... ik zei het je toch... doe nou nie-hiet!”
“Lul,” ontbreekt nog maar net aan dat zinnetje.
De odol regie, klinkt toevallig bijna hetzelfde als orgie, is -zoals verwacht- een heel andere mening toebedeeld en schreeuwt haast oorverdovend optimistisch in mijn hoofd: “Dat wordt wel een hele vroege wip. Maar da's duizend keer beter dan géén wip! Gna, gna, gna!!”
De schreeuwende minderheid wint, dus voor ik het weet flap ik eruit: “Kom schatje, maak je kutje een beetje nat, dan gaat 'ie makkelijker naar binnen, hè.”
Mijn voorstel wordt door mijn liefje niet bepaald bejubeld, maar ergens lijkt me dat helemaal koud te laten. Die odol van mij zal en moet zijn zin krijgen. Als het er even later toch op lijkt dat lief de entré een beetje gesmeerd heeft doe ik nog wat spuug op odol's koppie en zonder al te veel moeite schuiven de louvredeurtjes voor hem open. Odol betreedt het Walhalla en in mijn hoofd trekt fatsoen zich terug.
Heel even lijkt het erop dat odol zich ook terugtrekt maar dat is slechts een aanloop naar een stormloop dieper naar binnen toe. Mijn aandacht gaat van mijn hoofd, van denken, naar mijn odol, naar voelen. Het moet goed voelen, letterlijk. Het erin/eruit tempo bepaalt het gevoel. De frequentie en de intensiteit zijn belangrijk. Gedachteloos stuurt de odol regie beide feilloos aan. Genieten is hun motto en genieten doe ik.

De biologische functie van de man, het leveren van nageslacht, of te wel zijn sperma in een daarvoor geschikte baarmoeder lozen, is misschien wel dè drijfveer achter elke door hem geïnitieerde vrijpartij. Genetisch gezien 'moet' de man zijn deel van de genenpoel zo vaak mogelijk, bij een zo groot mogelijk aantal ontvangers, inzaaien. De odol regie heeft dat goed begrepen. De westerse maatschappij iets minder. Die wil liever dat de genenoverdracht plaatsvindt naar slechts één ontvanger. Die ontvanger dient dan een paar keer nakomelingen op de wereld zetten, waar leverancier en afnemer dan tot in lengte van dagen voor mogen zorgen.

Al die onzin raakt mij mijn koude kleren niet zolang odol zijn vreugdedansje maar in Walhalla-land mag maken. Eerst krijgt 'ie van al dat dansen een beetje een zweetkoppie, maar dat verhoogt de dansvreugde alleen maar. Onderwijl wordt er achter de schermen een voorraad genen -met zwemstaartjes- in gereedheid gebracht om straks als een lauwe douche het einde van de feestvreugde in te luiden.
Tijdens het ochtendgloren gaat de ingezette bevruchtingsceremonie onverminderd voort.
Door ritmische heupbewegingen gestuurd woelt odol lekker door de warme, vochtige binnenruimte van mijn lief. Ik voel letterlijk met hem mee. Het huis mag nu om ons heen instorten, ik zou het nauwelijks in de gaten hebben. Stukje bij beetje neemt de stuwing in mijn voortplantingsorganen toe, totdat het moment komt waarop iedere man weet dat er geen redden meer aan is en de genenpoel via de enige natuurlijke uitweg zijn heil zoekt. De bevrijding van de kudde zwemstaartjes gaat gepaard met een schokkende adem, licht spastische bewegingen, de productie van rijkelijke hoeveelheden transpiratievocht -met dito geur- èn met teleurstelling bij mijn lief... Want 'zij was nog niet zo ver!'

Pas als mijn ademhaling zich heeft genormaliseerd, de odol een slappe dood is gestorven, het zweet van mijn voorhoofd is gewist, kan ik weer aan slapen denken. Ik geef mijn lief een kus, fluister 'dank je wel' en draai mij om. Luttele seconden later verraadt een zacht snurken mijn hernieuwde vertrek naar dromenland.

© Thislexy, 2016.